MYCITI- MONOPLUS

                          ΘΕΡΜΟΜΩΝΟΣΗ ΚΑΙ ΑΦΡΟΜΠΕΤΟΝ ΣΤΑ ΣΠΑΤΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΣΤΕΓΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΊΑ ΣΤΟ ΚΑΛΑΜΑΚΙ

ΘΕΡΜΟΜΩΝΟΣΗ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΒΡΟΜΟΠΟΥΣΗ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

MYCITI- MONOPLUS

ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗ ΔΩΜΑΤΟΣ - ΤΑΡΑΤΣΑΣ

Τι είναι

Θερμομόνωση δώματος  ενός  κτηρίου είναι η τοποθέτηση θερμομόνωσης πάνω από την  πλάκα σκυροδέματος του τελευταίου ορόφου  του κτηρίου. 

Γιατί να μονώσω το δώμα του κτηρίου.

Η ταράτσα ενός κτηρίου είναι εκείνο το στοιχείο του εξωτερικού κελύφους του κτηρίου που δέχεται τις μεγαλύτερες καταπονήσεις από τις θερμοκρασιακές μεταβολές του περιβάλλοντος σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Η επιλογή της κατάλληλης θερμομόνωσης σε ένα κτήριο γίνεται λαμβάνοντας υπόψη την υπάρχουσα θερμομονωτική του επάρκεια (για παλαιό κτήριο) ή την ενεργειακή μελέτη (νέο κτήριο) σε συνδυασμό με την κλιματική ζώνη (περιοχή) που βρίσκεται το κτήριο, τη χρήση του και τα δομικά στοιχεία που αποτελείται.Η θερμομόνωση του δώματος πρέπει πάντα να γίνεται σε συνδυασμό  με την στεγανοποίηση του δώματος με κατάλληλες μεθόδους στεγανοποίησης. 

Εξωτερική θερμομόνωση δώματος - ταράτσας

Η εξωτερική θερμομόνωση του δώματος αποτελεί την καλύτερη λύση διότι εκμεταλλεύεται πλήρως την θερμοχωρητικότητα της πλάκας σκυροδέματος που αποτελεί την υποδομή της μόνωσης. 

Πως γίνεται

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι δώματος ανάλογα με την σειρά των στρώσεων των υλικών μόνωσης  σε αυτά. Η συμβατική μόνωση δώματος (συμβατικό δώμα) και η αντεστραμμένη μόνωση δώματος(αντεστραμμένο δώμα).

Επιλέγεται το κατάλληλο θερμομονωτικό υλικό που θα χρησιμοποιηθεί στο σύστημα εξωτερικής θερμομόνωσης δώματος. Τα κυριότερα θερμομονωτικά υλικά που είναι κατάλληλα για τη μόνωση δώματος είναι η διογκωμένη πολυστερίνη (EPS) , η διογκωμένη πολυστερίνη εμπλουτισμένη με γραφίτη (EPS-F NEOPOR), η αφρώδης εξηλασμένη πολυστερίνη (XPS) και ο πετροβάμβακας, Η επιλογή του θερμομονωτικού υλικού και του πάχους αυτού είναι συνδυασμός πολλών παραγόντων και στηρίζεται στις απαιτήσεις της ενεργειακής μελέτης του κτηρίου.

Συμβατική μόνωση δώματος

Mόνωση κατά την οποία η θερμομονωτική στρώση βρίσκεται ΚΑΤΩ από την στρώση στεγανοποίησης της μόνωσης. 

Τα στάδια κατασκευής είναι τα ακόλουθα:

1.  Φράγμα υδρατμών
Ακριβώς πάνω από την πλάκα σκυροδέματος του τελευταίου ορόφου δημιουργείται μια επιφάνεια από ασφαλτικό ή τσιμεντοειδές υλικό με σκοπό την να αποτραπεί η συμπύκνωση των υδρατμών που διαχέονται από το εσωτερικό του κτηρίου προς το εξωτερικό περιβάλλον. Οι διαχεόμενοι υδρατμοί παραμένουν στο σημείο του φράγματος υδρατμών σε αέρια μορφή χωρίς να δημιουργούν προβλήματα υγρασίας στο δομικό στοιχείο.

2.  Θερμομονωτική στρώση
Χρησιμοποιούνται θερμομονωτικά υλικά όπως η διογκωμένη πολυστερίνη, η εξηλασμένη πολυστερίνη, η πολυουρεθάνη κλπ.. Η επιλογή του κατάλληλου υλικού γίνεται ανάλογα με την θερμομονωτική ικανότητα που θέλουμε να δώσουμε στο κτήριο και την αντοχή του όσον αφορά τα υπερκείμενα από αυτό βάρη των επόμενων στρώσεων της μόνωσης.

3.  Προστατευτικό φύλλο από την υγρασία
η θερμομονωτική στρώση που αναφέραμε προηγουμένως πρέπει απαραίτητα να προστατευτεί από τα νερά του κονιάματος ρύσεων της επόμενης στρώσης. Σύνηθες προστατευτικό φύλλό είναι το φύλλο πολυαιθυλενίου.

4.  Στρώση κλίσεων
Διαστρώνεται ελαφροσκυρόδεμα με σκοπό την δημιουργία κατάλληλων κλίσεων  στην άνω επιφάνεια της μόνωσης για την απομάκρυνση των νερών που πέφτουν σε αυτή.

5.  Στεγανοποιητική στρώση
Διαστρώνεται σε όλη την επιφάνεια του δώματος στεγανοποιητική μεμβράνη είτε από ασφαλτόπανο είτε από PVC είτε από ειδικά επαλληπτικά στεγανωτικά υλικά. Στόχος η φραγή της εισχώρησης νερών στην μόνωση.

6.  Τελική στρώση μόνωσης
Αυτή είναι η τελευταία στρώση της μόνωσης που έχει και την απευθείας επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον του κτηρίου. Ταυτόχρονα αποτελεί και προστασία της υποκείμενης στεγανοποιητικής στρώσης. Όταν το δώμα είναι βατό και χρησιμοποιούμενο η τελευταία στρώση γίνεται με κεραμικά πλακάκια  ή μάρμαρα ή ταρατσόπλακες επί τσιμεντοκονιάμματος με μεγάλες αντοχές στην συστολή - διαστολή. Όταν το δώμα δεν είναι βατό μπορεί να γίνει από βότσαλα.

       Αντεστραμμένη μόνωση δώματος

  Μόνωση κατά την οποία η θερμομονωτική στρώση βρίσκεται ΠΑΝΩ από την στρώση στεγανοποίησης της      

  μόνωσης.

Τα στάδια κατασκευής είναι τα ακόλουθα:

1.  Στρώση κλίσεων
Διαστρώνεται ελαφροσκυρόδεμα με σκοπό την δημιουργία κατάλληλων κλίσεων  στην άνω επιφάνεια της μόνωσης για την απομάκρυνση των νερών που πέφτουν σε αυτή.

2.  Στεγανοποιητική στρώση
Διαστρώνεται σε όλη την επιφάνεια του δώματος στεγανοποιητική μεμβράνη είτε από ασφαλτόπανο είτε από PVC είτε από ειδικά επαληπτικά στεγανωτικά υλικά. Στόχος η φραγή της εισχώρησης νερών στην μόνωση.

3.  Γεωύφασμα
ως προστατευτική στρώση.

4.  Θερμομονωτική στρώση
Χρησιμοποιούνται θερμομονωτικά υλικά όπως η διογκωμένη πολυστερίνη, η εξηλασμένη πολυστερίνη, η πολυουρεθάνη κλπ.. Η επιλογή του κατάλληλου υλικού γίνεται ανάλογα με την θερμομονωτική ικανότητα που θέλουμε να δώσουμε στο κτήριο και την αντοχή του όσον αφορά τα υπερκείμενα από αυτό βάρη των επόμενων στρώσεων της μόνωσης.

5.  Προστατευτικό φύλλο (γεωύφασμα)
Η θερμομονωτική στρώση που αναφέραμε προηγουμένως πρέπει απαραίτητα να προστατευτεί από ρύπους και υλικά που μπορεί να την καταστρέψουν.

6.  Τελική στρώση μόνωσης
Αυτή είναι η τελευταία στρώση της μόνωσης που έχει και την απευθείας επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον του κτηρίου. Όταν το δώμα είναι βατό και χρησιμοποιούμενο η τελευταία στρώση γίνεται με κεραμικά πλακάκια  ή μάρμαρα ή ταρατσόπλακες επί τσιμεντοκονιάματος με μεγάλες αντοχές στην συστολή - διαστολή.

 ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕ ΑΣΦΑΛΤΙΚΕΣ ΜΕΜΒΡΑΝΕΣ Σύμφωνα με ελληνικό πρότυπο – ΕΛΟΤ 1415

Τα συστήματα στεγανοποίησης με ασφαλτόπανα είναι αντικείμενο του κώδικα εφαρμογής του ΕΛΟΤ. Σας  ετοιμάσαμε την ενημέρωση για την στεγανοποίηση διευκρινίζοντας  σύμφωνα  με  την  ανάλυση των υλικών που χρησιμοποιούνται, όσο και την τήρηση των κανόνων σωστής εφαρμογής. Και μια σύντομη αναφορά στους τρόπους και τη χρήση τους,και τις ιδιαιτερότητες των στεγνωτικών υλικών κατά την εφαρμογή τους , την αντοχή στην παρόδο του χρόνου κ.α.

Όπως καταλαβαίνεται μας είναι αδύνατον να καλύψουμε όλο το εύρος των υλικών προς την στεγανοποίηση (ασφαλτικών μεμβρανών)που διαθέτει η αγορά.        Ως εκ τούτου θα περιοριστώ στα πιο καλά και πιο γνωστά.        Για πιο αναλυτικά στην τεχνολογία των παραπάνω εργασιών αναφερόμαστε κατά την εργασία του κτιρίου επί αυτού.

Monoplus

Το υψηλό επίπεδο εμπειρίας η υψηλή ποιότητα και μακράς χρονικής διάρκειας στις μονώσεις  βασισμένη στην αξιοπιστία και σταθερή σχέση με τους πελάτες της. Σας  προτείνουμε αποτελεσματικές λύσεις που παραμένουν αμετάβλητες στις καιρικές μεταβολές και με την καλύτερη συμπεριφορά μέσα στο χρόνο. Σε αυτή την περίπτωση η διάταξη των υλικών είναι η συνηθισμένη ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω, καθαρισμός επιφάνειας,φράγμα υδρατμών,υλικό ρύσεων,(κλίσεις με αφρομπετό) -στεγανοποίηση – τελική επιφάνεια.

Κριτήρια επιλογής ασφαλτικών μεμβρανών

Συμβατά συστήματα πολύ υψηλής αντοχής,έρευνας και τεχνολογίας.Παρακάτω αναλύεται ένα από τα πολλά συστήματα των εταιριών παραγωγής ασφαλτόπανων,σε κάθε περίπτωση όμως ισχύει ότι ορίζει ο κώδικας εφαρμογής.Για τη μελέτη μιας στεγάνωσης πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή σε κρίσιμες παραδοχές που έχουν σχέση τόσο με την μορφή και τη διαμόρφωση της επιφάνειας που θα στεγανωθεί όσο και με τον τρόπο εφαρμογής και σωστής εκτίμησης της επιλογής του κατάλληλου ασφαλτόπανου.Διακρίνονται σε τέσσερις βασικούς τύπους.

Τα ασφαλτόπανα διακρίνονται ανάλογα με το ασφαλτικό σύνθετο, τον εσωτερικό τους οπλισμό,το βάρος /μ2 και την τελική επικάλυψη της επιφάνειάς τους.

Λάθη στη τοποθέτηση

Τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία των ασφαλτοπάνων (ασφαλτικών μεμβρανών) έχει προχωρήσει πολύ. Υπάρχουν πλέον ασφαλτόπανα με καλύτερη ασφαλτική μάζα, καλύτερους οπλισμούς, καλύτερη συγκολλησιμότητα κλπ. από τα ασφαλτόπανα της προηγούμενης δεκαετίας.

Εκείνο που δεν υπήρξε – τουλάχιστον στην Κύπρο – είναι μια ανάλογη βελτίωση των τεχνικών εφαρμογής και της γνώσης και κατανόησης του ασφαλτοπάνου. Κι αυτό γιατί η πράξη δε συμβαδίζει με τη θεωρητική κατάρτιση και τεκμηρίωση. Έτσι το μέσο επίπεδο των μονωτών στην Κύπρο είναι κάτω του μετρίου και μάλλον κινείται στα όρια του απαράδεκτου.

Ας δούμε παρακάτω τα βασικότερα λάθη που σχετίζονται με την επιλογή και την εφαρμογή των ασφαλτοπάνων.

ΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΛΑΘΗ

1. Πρώτα απ’ όλα έρχεται η επιλογή των ασφαλτοπάνων. Το ελάχιστο βάρος των ασφαλτοπάνων με ψηφίδα πρέπει να είναι ≥4,5 Kg/m² και ποτέ 4Kg/m². Με δεδομένο ότι η ψηφίδα προστασίας ζυγίζει πάνω από 1Kg/m², ό,τι απομένει δεν μπορεί να εγγυηθεί τη σωστή συγκόλληση των αρμών κατά τη στεγανότητα.

Επίσης η ελάχιστη ποιότητα που πρέπει να χρησιμοποιείται είναι ένα ασφαλτόπανο APP των -5^οC (όλα αυτά εξηγούνται λεπτομερώς σε προηγούμενες αναρτήσεις). Όταν η ασφαλτική μάζα έχει μεγάλες ποσότητες από γεμιστικά υλικά, δηλ. αδρανή φίλλερ, δεν μπορεί να δώσει την απαιτούμενη ποιότητα συγκολλημένου αρμού. Τα φίλλερ είναι αδρανή υλικά και μπαίνουν στην ασφαλτική μάζα για να ρίξουν το κόστος, ρίχνοντας παράλληλα και την ποιότητα.

2. Τα αρμοκάλυπτρα – λωρίδες ασφαλτοπάνων – στα στηθαία πρέπει να προέρχονται από ασφαλτόπανο καλής ποιότητας με ισχυρό κράτημα στις κάθετες επιφάνειες. Μπορεί να είναι διαφορετικό από αυτό που χρησιμοποιείται στην κύρια επιφάνεια. Επίσης το αστάρι συγκόλλησης πρέπει να είναι διαφορετικό από τα συνηθισμένα οικονομικά αστάρια που χρησιμοποιούνται στην κύρια επιφάνεια.

Τέλος, οι λωρίδες πρέπει να είναι max 1 μέτρο μήκος, γιατί οι λωρίδες μεγάλου μήκους δεν μπορούν να στρώσουν σωστά.

Τονίζεται ότι τα στηθαία χρειάζονται πάντα προσεκτική δουλειά, γιατί είναι αυτά που δίνουν τα περισσότερα προβλήματα.

3. Η τοποθέτηση των εξατμιστήρων εκτόνωσης υδρατμών είναι σχεδόν πάντα λανθασμένη. Για να μπορούν να κινηθούν οι υδρατμοί ελεύθερα προς τους εξατμιστήρες, πρέπει να τους δοθεί ο κατάλληλος χώρος κι αυτός ο χώρος δίνεται μόνο με στρώμα διάχυσης υδρατμών .

4. Η ολική επικόλληση των ασφαλτοπάνων σε μεγάλες επιφάνειες και μάλιστα ασφαλτοπάνων με χαμηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στις μεγάλες επιφάνειες αναπτύσσονται μεγάλες συστολοδιαστολές που προξενούν υψηλές τάσεις και αντοχές στους αρμούς. Εδώ χρειάζεται η επίτευξη ημιανεξαρτησίας του ασφαλτοπάνου σε σχέση με το υπόστρωμα .

5. Η χωρίς προφυλάξεις και περιορισμούς χρήση των ασφαλτοπάνων με επικάλυψη αλουμινίου.

Υπενθυμίζεται ότι:

- Τα ασφαλτόπανα αλουμινίου προορίζονται για μη βατές επιφάνειες.

- Πρέπει να χρησιμοποιούνται σε κλίσεις ≥3%. Στάσιμα νερά οδηγούν σε γρήγορη διάβρωση του αλουμινίου.

- Δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται σε παραθαλάσσιες περιοχές, γιατί διαβρώνονται γρήγορα από τα χλωροϊόντα.

6. Η ύπαρξη αρμών κόντρα στα απορρέοντα νερά. Αυτό με τα χρόνια διευκολύνει τη διείσδυση του νερού κάτω από το ασφαλτόπανο. Η εφαρμογή των ασφαλτοπάνων πρέπει να ξεκινά πάντα από τα χαμηλότερα σημεία – συνήθως τα ταρατσομόλυβα και προχωρά προς τα ψηλότερα σημεία (σαμάρια).

7. Οι πολλές και αχρείαστες τοπικές υπερυψώσεις από αλληλοεπικαλυπτομένα ασφαλτόπανα δυσκολεύουν την απορροή των ομβρίων και δημιουργούν προϋποθέσεις συγκέντρωσης λιμνάζοντος νερού.

Πρέπει λοιπόν:

- να υπάρχει μετατόπιση των πλάγιων αρμών για δύο γειτονικές στρώσεις ασφαλτοπάνων.

- σε περίπτωση διπλής στρώσης ασφαλτοπάνου να υπάρχει παράλληλη μετατόπιση των κατά μήκος αρμών.

- το κυριότερο: Οι γωνίες των ασφαλτοπάνων που καλύπτουν κατά πλάτος την υποκείμενη στρώση και πρόκειται με τη σειρά τους να καλυφθούν από τη γειτονική παράλληλη στρώση πρέπει να κόβονται σε γωνία 45^ο κατά ένα τρίγωνο 10 x 10cm.

8. Η χρήση της σπάτουλας για τη συγκόλληση των αρμών. Η σπάτουλα μειώνει τη διατομή στον αρμό και πολλές φορές τραυματίζει τον οπλισμό. Η συγκόλληση πρέπει να γίνεται με πίεση με το ειδικό ρολό. Επίσης η συγκόλληση πρέπει να γίνεται σε όλο το μέτωπο της επικάλυψης και όχι μόνο στο εξωτερικά 2-3cm.

9. Οι κατά πλάτος αρμοί συνήθως δεν κολλιούνται σωστά. Εδώ χρειάζεται μια min επικάλυψη 15cm και πολύ επίμονο φλόγισμα, έτσι ώστε η ασφαλτική μάζα να ανέβει πάνω από την ψηφίδα για να μπορέσει να επιτευχθεί στεγανή συγκόλληση. Και όλα αυτά χωρίς να καταστραφεί από τη φλόγα ο οπλισμός. Πρόκειται πραγματικά για λεπτή και δύσκολη δουλειά κατάλληλη μόνο για έμπειρους εφαρμογείς.

10. Τέλος, τα ασφαλτόπανα χρειάζονται τη σωστή δόση φλογίσματος. Τα ανεπαρκές φλόγισμα δεν εγγυάται την πρέπουσα συγκόλληση στο υπόστρωμα και τη στεγανή σφράγιση των αρμών.

Αντίθετα, το υπερβολικό φλόγισμα αδυνατίζει τη διατομή αλλοιώνοντας τον οπλισμό με αποτέλεσμα να προκαλούνται ανακλαστικές αλλοιώσεις στην επιφάνεια του ασφαλτοπάνου.

11.Φουσκώματα όταν η επιφάνεια περιέχει σημαντική ποσότητα υγρασίας

Η αιτία  είναι  η  εγκλωβισμένη  υγρασία  στην  επιφάνεια. Οφείλεται  σε  διάφορες αιτίες  όπως  η  παρουσία  νερού  ή  υγρασίας  στο  υπόστρωμα, όταν  γίνεται εφαρμογή  των  υλικών  πριν  προλάβει  και  στεγνώσει  η  επιφάνεια. Κλείνοντας την υγρασία  στην  επιφάνεια  κάτω  από  την  ασφαλτική  μεμβράνη,  μετά  από  λίγο καιρό  η  υγρασία  μετατρέπεται  σε  υδρατμούς  δημιουργώντας   τα  φουσκώματα στην  επιφάνεια. Σε  αυτή  την  περίπτωση  επιβάλλονται  εξαεριστικά  επιφάνειας  για  την  εκτόνωσή  της  υγρασίας  απο  την  φέρουσα  επιφάνεια.

Η αυξημένου πάχους θερμομόνωση επιστρέφει την επένδυση γρηγορότερα

  Η αυξημένου πάχους θερμομόνωση επιστρέφει την επένδυση γρηγορότερα
Ο νέος Κανονισμός Ενεργειακής Απόδοσης των Κτιρίων (Κ.Ε.Ν.Α.Κ.) είναι μια μεγάλη αλλαγή για την οικοδομική κοινότητα στην χώρα μας η μεταβολή του τρόπου υπολογισμού των απωλειών στα κτίρια και η ένταξη τους στις ανάλογες ενεργειακές κατηγορίες που δημιουργεί ο νέος κανονισμός. Μια παράμετρος που λόγω ΚΕΝΑΚ  έχει βρεθεί στο προσκήνιο είναι η θερμομόνωση των εξωτερικών τοίχων.  H απόσβεση του κόστους της εξωτερικής θερμομόνωσης έρχεται σαφώς γρηγορότερα με την χρήση αυξημένου πάχους θερμομονωτικού υλικού σε σχέση με την περίπτωση που χρησιμοποιούμε το ‘φτηνότερο' μικρότερο πάχος θερμομόνωσης.

Με βάση στατιστικά στοιχεία το ποσοστό των ανοιγμάτων σε μια σύγχρονη κατασκευή φτάνει το 25 έως 30% των προσόψεων του κτιρίου ενώ αν αναφερθούμε σε παλιότερα υφιστάμενα κτίρια το ποσοστό αυτό μειώνεται και μπορεί να φτάνει στο 20% της συνολικής επιφάνειας των προσόψεων. Αυτό σημαίνει πως το υπόλοιπο 70-80% μιας πρόσοψης αποτελείται από αδιαφανή δομικά στοιχεία (τοίχους). Η χρήση ενός συστήματος εξωτερικής θερμομόνωσης αφορά αυτά τα στοιχεία του κτιρίου, ενώ σε μια πιο διευρυμένη θεώρηση μπορούμε να συμπεριλάβουμε και τις επιφάνειες στις πυλωτές των κτιρίων οι οποίες επιβαρύνουν ενεργειακά πάντοτε τα διαμερίσματα του πρώτου ορόφου.

Δυστυχώς στην χώρα μας δεν έχει δοθεί τις περασμένες δεκαετίες η απαραίτητη έμφαση στην καλή θερμομόνωση των κτιρίων με αποτέλεσμα το μέσο πάχος θερμομόνωσης των σύγχρονων κατασκευών να βρίσκεται σχετικά χαμηλά, περίπου στα 3 έως 4 εκατοστά εάν αναφερόμαστε σε θερμομονωτικά υλικά πολυστερίνης με συντελεστή λ της τάξης του 0,033-0,038 W/m*K ενώ αντίστοιχα μικρό είναι το μέσο πάχος μόνωσης και για τα άλλα θερμομονωτικά υλικά π.χ. πετροβάμβακας, ορυκτοβάμβακας ή ξυλόμαλλο με λ της τάξης του 0,036-0,045 W/m*K που χρησιμοποιούνται σε εφαρμογές εσωτερικής θερμομόνωσης.

Τι θα συνέβαινε όμως εάν μπορούσαμε να διπλασιάσουμε με κάποιον τρόπο το μέσο πάχος της θερμομόνωσης των εξωτερικών τοίχων; Τι επίδραση θα είχε η μεταβολή αυτή στο ενεργειακό ισοζύγιο των κτιρίων της χώρας και στις δαπάνες κλιματισμού ιδιωτικών ή δημοσίων κτιρίων;

Στις μέρες μας είναι ιδιαίτερα απλή μια προσέγγιση της εξοικονόμησης ενέργειας μέσω της αύξησης του πάχους της θερμομόνωσης. Διατηρώντας όλες τις παραμέτρους ενός νεόδμητου κτιρίου σταθερές και διπλασιάζοντας το πάχος της εξωτερικής θερμομόνωσης από π.χ. 4 εκ. σε 8 εκ. διογκωμένης πολυστερίνης με γραφίτη ΝΕΟΠΟΡ-EPS K80 Top32 CE με λ=0,032 W/m*Κ παρατηρούμε στο παρακάτω διάγραμμα την μεταβολή του συντελεστή θερμομόνωσης των τοίχων.

Στο παράδειγμα μας η τιμή του συνολικού συντελεστή αγωγιμότητας του τοιχώματος μεταβάλλεται από 0,54 σε 0,32 W/m2*K δηλ. θα μπορούσαμε να πούμε πως βελτιώνεται κατά 40% περίπου η θερμομόνωση του τοίχου. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε από μόνο του να αποδείξει την αξία της μικρής σε κόστος επιπλέον επένδυσης σε καλύτερη θερμομόνωση.

Η παραπάνω, πιθανά διαισθητική, διαπίστωση μας θα επιβεβαιωθεί εάν βάλουμε πραγματικά οικονομικά δεδομένα στο παράδειγμα μας. Εκεί θα διαπιστώσουμε πως η απόσβεση του κόστους της εξωτερικής θερμομόνωσης έρχεται σαφώς γρηγορότερα με την χρήση αυξημένου πάχους θερμομονωτικού υλικού σε σχέση με την περίπτωση που χρησιμοποιούμε το ‘φτηνότερο' (και αποδεκτό για την έως τώρα ελληνική πραγματικότητα) μικρότερο πάχος θερμομόνωσης. Επίσης η καλύτερη θερμομόνωση αυξάνει την συνολική εξοικονόμηση ενέργειας και χρημάτων μετά το πέρας της περιόδου απόσβεσης, καθιστώντας σαφές το σημαντικό οικονομικό πλεονέκτημα που προσφέρει στους κατοίκους για όλη την διάρκεια χρήσης των κτιρίων.

Τα στοιχεία επίσης δείχνουν πως η εφαρμογή του αυξημένου πάχους θερμομόνωσης (πάχος 8 εκατοστών του αποτελεσματικότερου θερμομονωτικού υλικού διογκωμένης πολυστερίνης με λ=0,032 W/m*Κ) έχει νόημα σε όλες κλιματικές ζώνες της χώρας μας καθώς σε όλες της περιπτώσεις η απόσβεση επιταχύνεται, αποδεικνύοντας πόσο λανθασμένη είναι η έως τώρα αντίληψη χρήσης μικρού πάχους (3-5 εκ.) θερμομόνωσης στα περισσότερα ελληνικά κτίρια.

Η επένδυση στην θερμομόνωσης των κτιρίων και την εξοικονόμηση ενέργειας είναι πραγματικά μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορούμε να κάνουμε είτε ως ιδιώτες είτε ως κοινωνικό σύνολο. Βελτιώνοντας θεαματικά τις συνθήκες διαβίωσης στα κτίρια μας ενώ ταυτόχρονα μειώνουμε τις δαπάνες θέρμανσης και κλιματισμού, την σπατάλη ενέργειας και τις εκπομπές ρύπων στην ατμόσφαιρα, πετυχαίνουμε μερικούς από τους σημαντικότερους στόχους της εποχής μας, με μια μόνο απλή κίνηση.

Τα συστήματα θερμομόνωσης monoplus είναι σχεδιασμένα για να μπορούν να προσφέρουν την καλύτερη δυνατή θερμομόνωση για τις ανάγκες του κάθε κτιρίου, με την πιο ολοκληρωμένη μεθοδολογία κατασκευής, την καλύτερη ποιότητα των υλικών και την μέγιστη αντοχή στον χρόνο. Στην monoplus είμαστε πεπεισμένοι, πως μόνο έτσι θα είναι η επένδυση σας σίγουρα αποδοτική, με τις ελάχιστες απαιτήσεις συντήρησης και χωρίς απρόσμενα κατασκευαστικά προβλήματα, χαρίζοντας ασφάλεια, εξοικονόμηση και άνετη διαβίωση στο κτίριο σας για πολλές δεκαετίες